Creation: Free Design

"Ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in..."

 

Ik heb het over ‘verplichtingen’ in de vorm van feestjes en evenementen, waar je als gevoelig en bewust mens mee te maken hebt.

Op dit moment zijn bij mij in de buurt ook de Najaarsfeesten in volle gang. Er is kermis en daarbij kun je een aantal dagen jezelf onderdompelen in autopuzzelritten, postduivenvluchten, ringsteken, schietwedstrijden, dictee, poffertjeskramen, dart- en klaverjastoernooien, lampionnenoptochten, braderie, spijkerslaan, jeu de keu en zo heeft elk dorp wel iets om je vooral niet te hoeven vervelen. Ik hoor ook van veel mensen dat ze het gezellig vinden om dan ‘iedereen weer eens te zien’… Kan dat normaal niet dan?

Persoonlijk houd ik er niet van en ik ben er dan ook niet te vinden. Ik heb daar ook geen last van. Ik heb er ook geen last van dat iemand anders het misschien wel heel erg leuk en gezellig vindt.

"Ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in..."
In dat woord ‘eigenlijk’ zit het hem. Daar zit ‘Eigen’ in: Jijzelf. Jij Zelf hebt er geen zin in. En dat had je ‘eigenlijk’ al heel lang niet. Misschien wel nooit. En het woord 'helemaal' versterkt dat je er klaar mee bent.

Je voelde je er niet lekker bij, herrie en harde muziek, de massa, alles door elkaar heen. Alcohol en mensen die daardoor lekker los worden. Oftewel, grenzen vervagen en als je energetisch naar alcohol- en drugsgebruik kijkt dan komen daar zeer nare energieën op af waar jij heel veel last van kunt hebben. Je kan je daarna volledig leeg en uitgeput voelen, chagrijnig, verdrietig, boos en dan hebben de mensen energetisch lekker hun jasjes aan jouw kapstok gehangen.

Ik heb een paar mensen gesproken in mijn praktijk en daarbuiten die altijd naar deze evenementen gingen (of andere ‘verplichtingen’ in de vorm van een feestje) en er achter komen dat ze dit vooral deden om niet te worden afgewezen door de omgeving, je doet het voor de familie of je partner. Je gaat nog maar liever wel mee dan dat mensen je flauw en ongezellig vinden. Je neemt dan maar een biertje om mee te gaan op de frequentie van de rest (if you can’t beat them, join them). Misschien ging het gewoon zo en dacht je er niet bij na, omdat dit jouw vriendengroep of familie is waar je deel van uitmaakt.

Wanneer je daarachter komt, dat je er ‘eigenlijk’ geen zin in hebt, is er altijd even dat moment van het aan jezelf toegeven en het dan ook gaan vertellen aan je omgeving. In het gunstigste geval zegt men: wat fijn dat je dit zo eerlijk zegt en prima! Of dat het oké is dat je wat eerder weg gaat zodra je voelt dat het voor jou genoeg is. Je zult ook tegen komen dat mensen zeggen: Waarom niet, je ging toch altijd mee! Of zelfs roepen dat je het niet kunt maken om niet te gaan. Je krijgt er een benauwd gevoel bij en een gevoel dat je je moet verdedigen. Soms ontstaan er zelfs hele kloven en ruzies door. En als nee zeggen toch al niet je sterkste kant is dan kan je enorm aan jezelf gaan twijfelen en toch maar toegeven.

Blijkbaar is er iets in je verschoven, ben je meer bewust geworden van wat je echt belangrijk en fijn vindt om voor jezelf te doen. Het kan ook komen doordat je iets hebt meegemaakt waardoor je anders naar het leven bent gaan kijken. En je vraagtekens gaat plaatsen bij de dingen die je voorheen nog wel deed en je nu niet meer bekoren.

Dat bezwaard voelen is normaal. Wanneer je met meer bewustzijn gaan leven en met andere ogen gaat kijken dan verandert alles. De mensen met wie je voorheen optrok of de feestjes waar je heen ging voelen leeg, oppervlakkig, het gaat ‘eigenlijk’ nergens over. Niet omdat die feestjes verkeerd zijn of de mensen, maar je manier van kijken en denken verandert drastisch. En het is goed mogelijk dat je belangstelling er al nooit lag, maar dat je daar nu steeds meer achter komt. Een soort cultuurshock in jezelf. Ik heb altijd meegedaan, maar ik was mezelf helemaal niet.

Zo hoor ik mensen zeggen dat ze liever lekker thuis blijven of een dagje naar de sauna gaan, met een mix van je ongemakkelijk maar ook heel opgelucht voelen. Ja, maar wat zullen mijn vrienden wel niet zeggen. Daar zit iets ouds. De angst om uitgestoten te worden. Ergens in je reptielenbrein zit een mechanisme dat zich veilig wil stellen om bij de groep te blijven. Want alleen ben je in gevaar.

Maar in je lijf voel je iets anders. Dat lijf voelt bij het doen waar jij zin in hebt een soort ontspanning ontstaan en blijheid. Je ziel zegt eigenlijk: Joepie, je kiest voor jezelf. Dat is je antwoord. Je lichaam liegt nooit.

Verder is er nog een hele ris aan overtuigingen waarom jij ongezellig zou zijn en de rest gezellig. Jij bent niet goed bij je hoofd en de rest snapt het helemaal. Oh ja?

Een gewoonte of patroon opgeven betekent loslaten. Je kan er echter op vertrouwen dat wanneer je keuze iets los te laten uit je ziel komt er altijd iets vruchtbaars voor terug komt. Zo zitten de wetten van het universum in elkaar. Wanneer je doorgaat met je schadelijke patroon zal je steeds signalen ontvangen dat iets niet meer voor je werkt en dan kun je nare dingen op je pad krijgen om je er alsnog bewust van te maken.

Doordat jij kiest voor wat goed en voedend voor je is, kom je thuis bij jezelf. En degenen die dit in jou afwijzen, wijzen het vaak in zichzelf af dat ze er ‘eigenlijk’ misschien ook geen zin in hebben. Maar durven dat niet toe te geven, vanwege hun angst voor uitstoting. Anders zouden ze jouw keuze om lekker thuis op de bank te zitten of naar de sauna te gaan respecteren. Net als dat jij het helemaal prima vindt dat zij gaan feesten. Dan voelt het neutraal. Als je die angst afgewezen te worden in jezelf aankijkt (in het licht zet) en er heel lief voor bent, dan laat je de strijd in jezelf en met de ander los. Dan hoeft een ander het ook niet meer in je te triggeren.

Vier je eigen Najaarsfeest, lekker op jouw manier. De tijd om terug te kijken naar wat de lente en zomer hebben gebracht. Alles wat daar geboren werd in je armen te sluiten en verder te laten groeien en vruchten af te werpen. Rustig alles verteren en verwerken en wat je niet meer dient loslaten. 

Mooi Najaar!

Marise