Creation: Free Design

Hoe ik omga met deze tijd en mijn triggers

Wat ik er zo heftig aan vond was dat het Moest, ik had geen keuze. Ik kon me nergens op voorbereiden. En als zelfstandige in een branche waarin ik volop (fysiek) contact heb met mensen werd ik net als zovelen hard geraakt. Dit doen we in vrijheid? Voor onze veiligheid? Ik houd er niet zo van dat een ander met zoete koekjes mij vertelt wat ik moet doen onder het mom van mijn eigen bestwil en een schuldgevoel naar de hele wereld als ik niet doe wat er gezegd word. Dat is mijn trigger.

En op zo'n moment ben ik dan nog maar blij dat ik in Nederland woon. Dat er enige voorzieningen zijn en dat we verder nog wel vrij mochten rondlopen enigzins.

Wat ben ik gaan doen? Nou eerst verlamde ik en ik was even niet in staat om een beetje leuk te zijn. Mijn hart zat lettelijk dicht en ik had een enorm vervelend nerveus gevoel door me heen razen. Want wat betekent dit? Niet alleen voor mij, maar voor alles.

Overleggen met collega's, online lesgeven. Help, weerstand, techniek en hoe moet dat in godsnaam! Uit mijn comfortzone. En gewoon maar doen! En ik vond het best leuk om allemaal uit te zoeken en te proberen eigenlijk. Ik wilde al langer ook online dingen gaan aanbieden, maar de techniek en het gedoe. Ja daar ben ik gewoon niet zo'n held in. Dus ik schoof dat voor me uit.

En nu Zoom en You-Tube ik er wel aardig op los. Ik gaf lessen en ochtendmeditaties die heel fijn waren om te geven. Ook fijne reacties erop. Zelf heb ik ook heel wat online gemediteerd en inspirerende mensen bekeken met wat zij allemaal vertelden. Daar tijd voor hebben. 

Ja tijd, zee van tijd. Toen ik een beetje uit mijn verlamming begon te ontdooien verwonderde ik me over de waanzinnige stilte om me heen. Die hele rare stilte en mijn zintuigen die helemaal tot rust kwamen. Wat was ik eigenlijk moe van al die overprikkelingen, herrie, gedoe, drukte. Wat is dit heerlijk en wat voelt dit hemels. Elke ochtend de natuur in zolang ik maar wilde. Koffie drinken in de zon, boeken lezen, schilderijen maken. Lekker laat naar bed gaan, kortuumdrama kijken.

Dat vertragen had ik nodig. Niet dat ik nou zo'n druktemaker ben, maar ik moest tot inkeer komen. Nadenken wat ik nog wel en niet wil in wat ik nu doe.

Ik had en heb moeite met de angst om me heen. De bange mensen. Ik merk dat ik me daarvoor afsluit. De boodschappen halen en zsm weer naar huis. 1 opmerking kan me al raken, 1 gebaar van iemand die angstig opzij schiet als ik langsloop, de schisheid. 

Het raakt me in mijn buik, mijn zonnevlechtgebied. Pats, van het ene op het andere moment wandel ik genietend van de natuur naar een klap in mijn binnenste door 1 beweging van een voorbijganger. Ik weet niet wat het is, is het boosheid, voel ik me beledigd, buitengesloten...Triggers. Ze vragen me weer naar binnen te keren, dit te voelen. Niet gaan analyseren. En dan verzacht het wel weer. Focus ik me op mijn adem, de natuur, de heerlijke geuren.

Het is er allebei. Dat is de dualiteit. Donker en Licht. Angst is een donkere en zware energie, Liefde is licht. En net als bij het Yin en Yang teken heb je ze allebei nodig. 

Dualiteit in opvattingen. Om mij heen hoorde ik blije mensen roepen: Ja nu raken we Echt verlicht! En aan de andere kant: We gaan allemaal dood! En daartussen allerlei grijsgebieden van allerlei theorieën en speculaties.

Ik geloof beide niet. Ik geloof niet dat we nu ineens allemaal op een dag verlicht worden en rondrijden op een eenhoorn, dat de mensen die elke dag hun troep in de sloten gooien dat nu ineens niet meer gaan doen en in blijde extase vol liefde rondlopen en bomen knuffelen. En ik geloof ook niet in dat we allemaal ziek en dood gaan aan Corona. Ik geloof niet zo snel iets. Ik kan alleen maar bij mezelf naar binnen gaan en  het ervaren, schouwen, kijken naar wat ik kan en wil doen. 

Ik heb helemaal geen zin om dingen te gaan roepen en een partijtje wijs te lopen wezen, ik weet het ook echt allemaal niet. Ik ontwikkel en verander ook, mijn mening kan ook weer veranderen. Ik kan alleen handelen vanuit waar ik nu op dit moment zelf voor sta. En dat is dat ik met liefde mijn werk wil doen, maar ook met liefde in mijn vrije tijd bezig ben. Dat ik rust en ruimte waardeer dat wist ik allang.

Het is een tijd waarin ik heel gemengde gevoelens heb. Ik ben niet blij met het idee van een vaccin bijvoorbeeld, ik zou het vreselijk vinden om gedwongen medicatie te moeten gebruiken. Ik zou het werkelijk afschuwelijk vinden als ik daar geen vrijheid in zou mogen hebben, maar ik huur nog maar geen angst van de toekomst. Ik weet het gewoon niet. Het is er allemaal tegelijk.

 

Marise